Vrijdagavond, terras, de zon zakt langzaam achter de daken. De glazen zijn vol, het gesprek gaat over de verbouwing, de vakantie van komende zomer, wie de kinderen morgen naar de zwemles brengt. Niets wringt. Er is geen ruzie, geen aanleiding, geen incident dat je later zou kunnen aanwijzen als het moment waarop het begon. En toch — ergens tussen twee zinnen in, terwijl alles gewoon zijn gangetje gaat, voel je een steek. Kort, koud, en meteen weer weg voordat je hem kunt vast