Beste, Ik weet niet op welk moment dit je precies bereikt. Misschien zat je op een terras met vrienden. Misschien reed je terug van een goeie werkdag. Misschien stond je op een doordeweekse avond gewoon in de keuken. Alles aan de buitenkant klopte. Je had gedaan wat er van je verwacht werd: de studie afgerond, de baan opgebouwd, de relatie vormgegeven, je plek ingenomen. En toch viel er, zonder waarschuwing, een schaduw over het geheel. Een stem die niet meer te onderdrukken

Het werk zit erop, de boodschappen zijn gedaan, het eten staat op tafel. Dan is er nog "vrije tijd". Bij hem zijn dat twee vaste avonden sporten, al jaren zo. Op dinsdag is er voetbal en op vrijdag is er padel. Bij haar is het rommeliger: een vergadering voor de vereniging, een avondje inhalen voor het werk, eens iets met collega's, af en toe nog een extra moment voor die vereniging. Vaak op andere dagen dan zijn twee vaste avonden, waardoor er in de week amper een avond over

Ze zit aan de eettafel met een doos op schoot. Foto's, een paar oude brieven, een inschrijvingsformulier voor een opleiding dat ze nooit heeft opgestuurd — ergens onderin, vergeeld, nog altijd ongeopend gevouwen. Het huis is stil. Boven slaapt hij al, de kinderen zijn allang het huis uit, en het is dat soort avond waarop er niets te doen valt behalve zitten. Het leven dat ze bekijkt is, op papier, een geslaagd leven. Het huis is afbetaald. De kinderen zijn goed terechtgekomen

Voor de derde keer in vijf jaar zit hij in de wachtkamer. De dokter hoeft het dossier niet meer open te klappen — ze kent het ritme ondertussen. Vermoeidheid. Lusteloosheid. Dat gevoel van "ik functioneer nog, maar er is niets meer achter." "Ik denk dat ik opnieuw depressief aan het worden ben," zegt hij. "Of een burn-out. Weer." Weer. Het woord hangt even in de kamer. De vorige keren waren er ook oplossingen. Ze hebben gewerkt — een tijdje. En dat is precies wat de dokter nu

Op het spiegelkastje boven de wastafel plakt ze elke ochtend hetzelfde soort briefje. Vandaag staat er: Ik trek alleen nog goede dingen aan. Ze leest het hardop, twee keer, terwijl achter haar de douchekop nog altijd lekt — al drie weken, sinds de loodgieter niet kwam opdagen na de laatste storm in haar dossier: de auto die het begaf net toen ze eindelijk weer wat spaargeld had, de huisbaas die de verwarming niet liet nakijken, de relatie die voor de derde keer op dezelfde ma

De motor staat al uit. Je zit nog in de auto, op de oprit, sleutel nog in het contact alsof je hem zo weer zou kunnen starten. Binnen brandt licht, er wordt op je gewacht, er is niets bijzonders aan de hand. En toch beweeg je niet. Niet uit onwil — je hebt gewoon geen idee hoe je de volgende handeling zou moeten beginnen. Het portier openen. Opstaan. Naar binnen gaan. Het zijn ineens stuk voor stuk handelingen die om een instructie vragen die er niet meer is. Je noemt dit lat

Muziek net iets te luid om normaal te praten, dus iedereen buigt een beetje naar elkaar toe om verstaanbaar te blijven. Een glas dat al een tijd leeg is, maar dat je vasthoudt omdat je handen anders niet weten waar ze moeten blijven. Iemand naast je lacht hard om een grap die je al kende, van een vorig feestje, misschien wel van het feestje daarvoor. Je kent deze mensen al jaren. Niet meer omdat je ze nog zo goed kent, maar omdat je elkaar altijd al kende. En dat lijkt op zic

Vrijdagavond, terras, de zon zakt langzaam achter de daken. De glazen zijn vol, het gesprek gaat over de verbouwing, de vakantie van komende zomer, wie de kinderen morgen naar de zwemles brengt. Niets wringt. Er is geen ruzie, geen aanleiding, geen incident dat je later zou kunnen aanwijzen als het moment waarop het begon. En toch — ergens tussen twee zinnen in, terwijl alles gewoon zijn gangetje gaat, voel je een steek. Kort, koud, en meteen weer weg voordat je hem kunt vast