Beste, Ik weet niet op welk moment dit je precies bereikt. Misschien zat je op een terras met vrienden. Misschien reed je terug van een goeie werkdag. Misschien stond je op een doordeweekse avond gewoon in de keuken. Alles aan de buitenkant klopte. Je had gedaan wat er van je verwacht werd: de studie afgerond, de baan opgebouwd, de relatie vormgegeven, je plek ingenomen. En toch viel er, zonder waarschuwing, een schaduw over het geheel. Een stem die niet meer te onderdrukken

Op Instagram kwam ik het verhaal weer tegen. Helen Hadsell, "de contest queen", die in haar leven duizenden wedstrijden won: een huis, auto's, reizen, puur door te geloven in eigen kunnen. Visualiseren, verwachten, ontvangen. Het scherm toonde haar als bewijs: geloof sterk genoeg, en de realiteit plooit zich naar je wil. Het klinkt te mooi om waar te zijn. En dat is het ook. Wat er niet bij stond: Hadsell won bijna tien jaar lang nauwelijks iets. De doorbraak kwam pas nadat z

Verdieping bij: "De prijs van perfect aangepast zijn" In de blogpost over aanpassing en naast-elkaar-leven kwam kort het onderscheid ter sprake dat Erich Fromm maakte tussen twee soorten vrijheid. Het is een onderscheid dat niet in één zin te vatten valt — en dat precies daarom een eigen plek verdient. Wat we meestal met "vrijheid" bedoelen Vrijheid roept bijna automatisch hetzelfde beeld op: geen last, geen band, geen verplichting. Geen chef die meekijkt, geen partner die ie

De psychiater die weigerde te rekenen met gemiddelden Wanneer we vandaag over psychische gezondheid spreken, spreken we vooral in cijfers. De klinische psychologie streeft naar objectiviteit: symptomen worden getoetst aan een handboek zoals de DSM, afgezet tegen het gemiddelde van een grote populatie. Wie daarvan afwijkt, heeft volgens dat model een probleem. Kazimierz Dąbrowski keerde zich tijdens de opbouw van zijn Theorie van Positieve Desintegratie (TPD) niet af van empir

Je kent het patroon misschien: je volgt een cursus, leest een boek vol strategieën, of doet een paar maanden cognitieve gedragstherapie. Het went. Je voelt je beter, sterker, meer in controle. En dan, een jaar later, ergens tijdens een drukke periode, ben je terug bij af. Dezelfde vermoeidheid, dezelfde onrust, hetzelfde gevoel van vastzitten — alsof de vaardigheden die je zo goed had geleerd, ergens onderweg zijn verdampt. Dat is geen zeldzame ervaring. Onderzoek naar cognit